Bonan vesperon al ĉiuj!
Mi sentas min tre honorita,
en la datreveno de la karmemora Eurípedes Barsanulfo,
povi penetri en tiun ĉi sanktejon,
starigitan, konstruitan per liaj manoj,
kaj ankaŭ en la momento,
kiam ni faras omaĝon al lia vivo,
senti min kiel invitito,
estante akceptita kun tiom da amo, kun tiom da afablo.
Tio ja signas la pedagogion de Eurípedes.
Tiel, ĉar tiu ŝirma akcepto faras parton
de la procedo de evangelizo de mia animo.
Augusto dos Anjos, kvaronhoron antaŭ ol elkarniĝi,
estinte materialisto, ateisto,
verkis doloran, tranĉan poemon,
nome "La Lasta Nombro".
Kaj unu el ĝiaj versoj diras:
"Mi estas la lasta nombro kaj mortas kun vi."
Malmulta tempo pasis,
kaj, per la manoj de Francisco Cândido Xavier,
li diktis la poemon "Senfina Nombro".
Li revenis el la ombrejoj de trans la tombo,
por elmontri al la homoj,
al la enkarniĝintoj, mi ne scias, ĉu vivantaj, ĉu mortintaj,
ke la vivo ĉiam daŭras.
Kaj Zé Henrique muzikigis
14 poemojn de Augusto dos Anjos
kaj donis al mi la honoron kunĉeesti
la lanĉon de tiu verko baldaŭ okazonta,
en la 17-a de majo, far ankaŭ la portalo SER (www.portalser.org/),
kiam ni esperos,
lerni el la "Transtomba Parnaso",
kelkajn aferojn, pri kio mi ŝatus
komentarii en ĉi tiu nokto.
Tiu poemo aludas al la etero,
al la kosma fluido.
Eble vi opinias,
ke tio estas temo
nur por sciencistoj aŭ filozofoj,
aŭ eble vi ne trovas vin
sufiĉe inteligenta
aŭ intelekte preparita
por studi temon
tiel transcenda
kiel tiu pri la kosma fluido.
Tamen mi ŝatus ŝteli
kelkajn vortojn de Humberto de Campos,
el la libro "Noveloj kaj Apologoj",
en kiu li diras jene:
"Mia amiko,
laŭmaniere de la iamaj pilgrimantoj
kiuj vojaĝadis sen ripozo,
mi serĉas viajn orelojn
tra la pordoj de la koro."
Kaj mi volas paroli hodiaŭ al la koro,
unue al la mia,
kaj due al tiu de ĉiuj,
kiuj aŭskultas min.
Tiel, ĉar, malgraŭ ĝia transcendeco,
tiu poemo parolas, ke la kosma fluido estas la libro,
en kiun la neimitebla Kreinto registras,
per Sia nesondebla, grandioza penso,
la historion de la destinoj,
kaj kie Li verkas Siajn poemojn.
Se ni, la homaj estuloj,
produktas poemojn faritajn el vortoj
kaj eternigitajn sur la papero,
Dio skribas poemojn el estaĵoj kaj universoj.
ĉiu estaĵo, ĉiu konstelacio, ĉiu mondo
estas poemoj verkitaj per la manoj de la Kreinto.
Ili estas poemoj el amo, en la amon mergitaj.
Kial mi diras ĉion tion?
ĉar Allan Kardec verkis eseon pri la instinkto.
Kaj li diferencigis instinkton de pasio.
Ni ne konfuzu unu kun la dua.
Li pripensis, aŭ pripensigas nin...
Kial ĉiaj abeloj de la planedo
scias kunvivi en abelujo?
Kial ĉiuj formikoj de la mondo
scias kunkonduti en la formikejo?
Kaj ni ne misrezonu:
estas kompleksa dividado de laboro,
estas perfekta ordo.
Plie, se vi observos ankaŭ la naturon -,
kiel mi interparolis hodiaŭ kun Ana -,
en la tero de Ismael
se vi observos la plantojn,
ili estas la rezulto
de miloj kaj miloj da jaroj.
ĉiu specio
estas libro pri eksperimentoj
de ĉio plej bona,
ĉar ĉiu kreskaĵo
estas tio plej bona, kio supervivis ĉiujn defiojn,
ĉiujn veterajn ŝanĝiĝojn,
ĉiujn malfacilaĵojn.
Kaj, se vi konsideros unu el ili aparte,
- kaj de nun mi komencos pritrakti la temon… -
La vinarbusto...
la uvo...
La plej bona uvo,
tiu, kiu produktos la plej bonan vinon,
laŭ la teknikistoj de EMBRAPA (la terkultura instituto),
estas tiu, kiu ricevas malpli da akvo,
tiu, kiu estas en la plej arida tereno,
kiu rezistas al la plej grandaj malfacilaĵoj.
ĝi estas la uvo, kiu venkis ĉiajn tiajn defiojn
kaj kies trofeo,
kies venko estas ĝi mem,
ĉar ĝia kvalito
portretas la grandiozecon de ĝia batalado.
ĝia gusto kaj ĝia aromo
estas la rezulto de ĝia persista klopodado
kaj de ĝia grandega povo de regeneriĝo.
Tia uvo esprimas
verkon de Dio en ĝi.
Pro tio Kardec diras -
kvankam mi kaj miaj kolegoj en la spiritisma idealo
estas tiel forgesemaj pri tiuj veraĵoj…
Kardec diras jene:
"La instinkto ne estas sugesto de Spiritoj,
ĉar ĝi neniam trompiĝas,
krome ke ĝi estas universala."
La afrika abelo kaj la brazila abelo
vivas en abelujo,
La instinkto ne estas
aro da virtoj de tiuj estaĵetoj.
Tiel, ĉar, se vi observos unu furnarion
konstruantan sian domon
per malgranda peno, vi deduktos, ke
en tio estas grandega saĝo,
kiu ne enteneblus
en tiu inteligenta principo.
Ekzistas iu intelekta principo
kiu gvidadas iliajn farojn.
Jen Kardec konkludis,
en sia eseo pri la instinkto...
Tiel li diras:
"La instinkto estas Dio
zorganta pri Siaj kreitaĵoj."
Tamen, proporcie kiel la kreitaĵa inteligenteco progresas,
la absoluta gvidado de la Kreinto
cedas lokon al ia dia pedadogio.
Tiam Dio malproksimiĝas,
por ke la inteligenta kreitulo
povu fari elektojn,
povu disvolviĝi,
povu pliperfektiĝi,
povu havi dezirojn,
elekti vojojn,
elekti spertaĵojn...
Tiam, en tiu okazo,
tiu absoluta Patro,
senfine saĝa kaj mizerikorda,
malproksimiĝas iomete kaj permesas,
ke la kreitulo mem elektadu,
decidadu,
selektadu,
faru opciojn kaj,
kompreneble,
spertadu la sekvojn
de siaj elektoj,
de siaj opcioj.
Gustumu la amaron kaj la dolĉon,
la mildon kaj la acidon;
tio estas,
registru en sian animon
sian kolekton da venkoj
kaj da malvenkoj,
tiel, ĉar la evoluo
okazas ankaŭ per cikatroj.
Kaj Kardec finas
sian eseon pri la instinkto -
kvankam ĝi estas nur unu eseo,
kvankam li ne intencas finsolvi la demandon,
nek intencas diri la lastan vorton prie, io aĉa
tiel li konkludas:
"Per tia penso
la patrina instinkto nobligas sin."
Dum la materialismo
taksas la patrinan instinkton
io aĉa
kaj malnobla,
tiu propono,
kiel diras la kodiginto,
"suprenlevas la patrinan instinkton al la Alto."
Tiel, ĉar en la patrina instinkto
estas Dio,
pere de la patrinoj,
zorganta la kreitulojn, kiuj naskiĝas.
Dio, pere de la patrinoj,
prizorgas Siajn naskiĝantajn filojn...
Sed kiel?
Kiel?
Kiel okazas tiu ĉioscio?
Kiel okazas tiu konstanta ĉeesto de Dio?
Kaj jen eksplikas la kodiginto:
per la universa kosma fluido.
Ni vivas mergite
en la kosman fluidon,
kiel fiŝoj en la oceano.
Per aliaj vortoj,
ni vivas kaj moviĝas
en Dio,
ĉar la kosma fluido,
laŭ la bonvena kaj adekvata esprimo de André Luiz,
en la libro "Evoluo en du Mondoj",
estas la spiraĵo de la Kreinto,
estas la nerva forto de la ĉioscia,
estas la nerva reto de Dio.
Ni moviĝas en Dio.
Tio signifas,
ke mi venis paroli hodiaŭ
pri la Evangelio,
pri la Evangelio de Dio.
Mi venis paroli hodiaŭ
pri Dio gvidanta
mian vivon kaj vian vivon.
Mi venis paroli hodiaŭ pri Dio pedagogo,
petante permeson al Eurípedes,
kaj hontiĝante, se li estas spektanta.
Pri Dio edukisto.
Tamen, en kelkaj momentoj,
miaj vortoj estos amaraj kiel la boldo,
aŭ kiel la melongeneto,
ĉar kreskiĝis en la spiritisma movado
la penso pri unu Dio,
kiu kreis la mondon, sed tuj poste ekferiis.
Pli kaj pli, veturante Brazilon kaj la mondon,
mi trovas orfajn spiritistojn.
Ili scias, ke ili havas patron,
Ili scias, ke Dio ekzistas,
sed tamen ili ne sentas sin Liaj filoj.
Ili scias, ke Dio estas la plej supera intelekto,
sed ili ne sukcesas percepti
eĉ unu signon de Lia intelekto en sia destino.
Ili scias, ke Dio mastras la senfinan kreadon,
sed ili ne sukcesas distingi
en sia vivo tion,
kiam estas ili kaj kiam estas Dio,
kiu estas en la gvido.
Ili estas kontraŭdiraj kredantoj,
ĉar ili kredas pri Dio
per la intelekto,
sed tamen vivas kvazaŭ ili estus ateistoj.
Ili kredas pri iu intelekto,
kiu mastradas la kreaĵaron,
sed tamen ili sentas sin emocie forlasitaj,
solaj, forgesitaj, preterlasitaj...
preterlasitaj!
“Mi estas flankenlasita,
mi estas malprioritatigita...”
Aŭ, eĉ pli malbone,
kiam la fazo de la malvarma intelektismo
atingas la kulminon
de la vanteco kaj la orgojlo
kaj malpleniĝas je sento,
ni, spiritistoj, inaŭguras
intelektoidan fazon,
en kiu Dio estas banko-sistemo.
Tiam nia vivo konsistas
en malvarma librotenado por elaĉetoj
kaj ŝuldoj, ŝuldoj kaj elaĉetoj,
kiel se Dio farus kalkulojn.
Kaj tiam la vivo
fariĝas rutino.
“Kio okazos, tio nepre okazos.
Kion mi devos elaĉeti, tion mi nepre elaĉetos.”
Kaj en tiu frida, nehoma sistemo,
eĉ preĝo ne valoras.
Cetere, oni preĝus por kio,
se tiam la dia librotenado estas kruela?
Kaj foje ni konstatas,
ke ĉio tio rilatas
al tiuj, kiuj estis vokitaj
esti la salo de la tero...
“Se la salo sengustiĝis,
per kio ni devos sali?”
Kiu konservos sin sala?
Kiu gustigos la mondon?
Kiu spicos la vivon,
se la salo iĝis sengusta?
Pro tio mi volas paroli hodiaŭ
pri spiriteco kaj ĉiutageco.
Ni rememoru la antaŭparolon de Emmanuel,
en la verko "Nia Hejmo":
“En vero,
ni bezonas Spiritismon kaj spiritualismon,
sed multe pli multe spiritecon."
Tiel, ĉar spiritualismo kaj Spiritismo
estas tio, kion ni perceptas ekstere,
sed spiriteco estas tio, kion ni konstruas interne.
Spiritismo estas konsentaĵo,
sed spiriteco estas akiraĵo.
Spiritismo estas tio, kion vi ricevis,
sed spiriteco estas tio, kion vi profitas.
Kaj eĉ povas okazi, ke vi multe ricevas de Spiritismo,
sed alvenos en la spiritan mondon tiel, kiel la frato Jakobo:
kiel almozulo pri espero,
almozulo pri propra ilumino,
almozulo pri sentoj,
sentante sin forlasita,
preteratentita,
aŭ kredante, ke la Universo
estas la mekanismo de svisa horloĝo:
malvarma, nepardonema kaj preciza.
Sed tio ne nepre okazas tiele.
Kaj ĝuste pri tio mi ŝatus paroli.
Emmanuel skribis en la prefaco
de la libro "Vojo, Vero kaj Vivo":
"La Evangelio ne reduktiĝas
al breviero por la preĝa benko".
Strangaj esprimoj. Kion ili signifas?
"La preĝa benko estas la loko, kie oni genuas,
kaj breviero estas preĝlibreto.
Dum pli ol 1800 jaroj
ni kredis, ke la Evangelio
estas libro pri ekstera religieco,
pri ritoj,
pri tio, por kio ni povas genui
kaj plenumi ritojn de adorado.
Sed tamen klarigis Emmanuel:
"Ne.
ĝi estas necesega gvidlibro
por la leĝodonado kaj la administrado,
por la servado kaj por la obeado.
La Kristo ne difinas
dividlinion inter la templo kaj la laborejo.
La tuta Tero estas altaro de preĝado
kaj ankaŭ laborkampo,
samtempe."
Ne ekzistas sankta loko.
La tuta Tero estas sankta.
La tuta Tero estas altaro,
sed la tuta Tero estas ankaŭ laborkampo.
Do, kiam mi estas en la juĝejo,
ĉu tiam mi laboras, aŭ preĝas?
Samtempe ambaŭ.
ĉi tie nun, ĉu mi laboras, aŭ preĝas?
Samtempe ambaŭ.
ĉar la Kristo ne difinis dividliniojn.
Tiaj linioj estas strekitaj de ni.
"Pro tio, ke ni laŭdas Lin en la preĝejoj, sed disdegnas Lin en la stratoj,
ni estas dronantaj..."
Ni estas dronantoj...
"... mil fojojn, pro nia propra kulpo.
ĉiuj lokoj, do,
povas esti dediĉataj al la dia laborado."
ĉiuj lokoj.
"La Kristo..."
Emmanuel ĉi tiel diras:
"Multaj disĉiploj, en la variaj kristanismaj skoloj,
sin fordonas al teologiaj esploroj,
aliigante la instruojn de la Sinjoro
en nevivan relikvon de la altaroj el ŝtono.
Tamen la Kristo esperas,
ke ĉiuj ni aliigos
la Evangelion de Amo kaj Saĝo
en kunulon ĉe la preĝo,
en lernejan libron,
en la lernobjekton de ĉiu tago,
en la inspiran fonton
por niaj plej humilaj agoj
dum la komuna laboro
kaj en kodon pri bonaj manieroj
en la frateca interrilatado."
Kaj el tio mi prenis la temon
por nia hodiaŭa pripensaĵo.
Oni rakontas pri iu granda saĝulo en ĥasidismo -
ĥasidismo estas mistika movado
pri karitato ene de Judismo -,
kaj iam iu demandis pri tiu saĝulo,
kiu, kiel oni diradis,
havis unikan kaj neordinaran vivon.
Kaj iu demandis pri tiu saĝulo:
kiu estas la afero plej grava por li?
Tiam unu el liaj disĉiploj respondis:
tio, kion li estas
momente faranta.
Kio estis plej grava por li
estis tio, kion li estis faranta en ĉiu momento.
Tiel,
eble vi rapideme malfermos la Evangelion,
supozante, ke vi trovos en la paĝoj de la Evangelio
filozofian traktaĵon analizantan
la intiman naturon de Dio.
Tamen vi ne trovos tion en ĝi.
Estas neniu parolado de Jesuo,
en kiu Li provas ekspliki la naturon de Dio,
la motivojn de Dio,
en filozofia parolado. Ne.
Kurioze,
kiom ajn ŝajne nekredeble,
frustrante ĉiujn esperojn,
kiam oni malfermas la 2-an ĉapitron de la libro "Bona Novaĵo",
oni trovas iun informon,
kiu frustras multajn spiritistojn.
Kie restis Jesuo de la 12-a ĝis la 30-a jaraĝo?
Kelkaj pli fertilaj imagpovuloj
ekvidis Lin sur fluganta tapiŝo super Arabio.
Aliaj imagis,
ke tiam Li trairadis
ĉiujn dezertojn de ĉiuj lokoj de la mondo.
Kaj kelkaj aliaj, kun la imagpovo ankoraŭ pli forta,
supozis Lin lernanta Spiritismon
en iu loketo de la planedo.
Sed tamen, kiam Jesuo revenis el la templo,
kaj Maria, Lia patrino,
kiu estis petinta,
ke Li estu akceptita
en la templon, kiel lernanto,
por ke Li povu havi formalan edukadon,
kaj, kiu scias, fari religian karieron en la templo,
pro Lia granda inteligenteco,
pro Liaj maloftaj kapabloj,
post kiam ŝi sukcesigis ĉion...
Kaj kiu patrino ne zorgumas pri sia filo?
Kiu patrino ne volas pensi pri la profesio,
pri la kariero, pri tio, kiel la filo vivtenos sin?
Jen ŝi alvenis kaj renkontis Jesuon ĉe la pordo.
Prie diras Humberto de Campos...
Li faris demandon al ŝi.
"Virino..." -
tio estis la maniero plej respekta
kiel oni tiam alparolis la virinseksan homon -,
"... ĉu mi ne estas atestanta
mian agordiĝecon kun la Patro?"
Tio estas enigmo.
ĉiufoje, kiam Jesuo eldiras ion,
ni bezonas unu semajnon por kompreni.
"... ĉu mi ne estas atestanta
mian agordiĝecon kun la Patro?"
Mi ne scias, ĉu ŝi komprenis,
sed, pro Lia tono, ŝi certe perceptis, ke
tio, kion ŝi faris tie en la templo,
ne plaĉis al Li.
ŝi diris: “Mia filo, mi faris tion nur
antaŭzorgante pri via estonteco.”
Li tiam eniras en la domon
kaj proponis Sin al Sia patro
por helpi lin en la ĉarpentejo.
Kaj tial multaj frustriĝis.
La spirita reganto de la terglobo...
tiom da jaroj en doma ĉarpentado...
En la Evangelio de Johano, -
kaj mi juĝas neniun, kiu estis tie,
ĉar, se vi estus tie,
mi ne scias, ĉu vi estus rimarkinta tion...,
ĉar kelkaj aferoj estas nevideblaj
al la karnaj okuloj.
En la Evangelio de Johano ni trovos
la fariseojn dirantaj jene: ”Sed ĉu ne estas tiu
la filo de la ĉarpentisto kaj Maria?
Multaj tie ĉi konis Lin el Nazareto.
ĉu ne estas li la ĉarpentisto?”
Kaj jen estas la demando:
la plej grandan parton de la vivo
Jesuo vivis en doma ĉarpentejo.
Tamen kompletigas Maria,
en la 2-a ĉapitro de la libro "Bona Novaĵo":
“Li plenigadis la domon
per ĝojo kaj espero.”
Ne malofte, kiel ŝi diris
al sia kuzino Izabel,
ŝi trovis la infanon
konversacianta ĉe la vojo
kun krimuloj serĉataj en Judujo,
kun fivirinoj,
kun homoj, kiuj estis
marĝenigitaj de la socio.
Kaj, timante pri la sekureco de sia filo,
kiam ŝi ofte iris serĉi Lin,
tiam ŝi aŭdis en Liaj vortoj
konsolon, fidon, instruon
al ĉiuj tiuj, kiuj estis
dronintaj en siaj propraj eraroj,
perdiĝintaj en siaj propraj homaj strategioj.
ĉiufoje kiam ni vivas nian vivon
nur per niaj strategioj,
tiam ni perdiĝas.
Kaj Li instruadis.
Kaj, kiam Li decidis
klare prezenti al la publiko
la mesaĝon de la Evangelio,
tiam multaj esperis, ke
Li faros paroladon
profunde filozofian
kaj sciencan.
Tamen
la Evangelio komenciĝis
en festo de geedziĝo.
Jesuo estis unu el la invititoj.
Cetere, oni diras, ke
estis festo de geedziĝo
kun la plej bonaj invititoj:
Jesuo, Maria, Jozefo...
kelkaj, kiuj estis estontaj apostoloj...
Kaj tiam Li transformis la akvon en vinon...
dum nuptofesto.
Kaj Li komencis varbi apostolojn,
irante borde de la Lago Tiberiado.
Ni ne iluziiĝu.
Multaj instruoj de Jesuo
estis donitaj sur boato,
dum li fiŝkaptis
kune kun la apostoloj.
Multajn instruojn Li donis tiam,
kiam la bopatrino de Simon-Petro,
kiu loĝis kun li, malsanis.
Tiam Jesuo, en lia domo, kuracis lian bopatrinon.
Kaj pri tio, kiam Li marŝadis,
kaj homamasoj ĉirkaŭis Lin?
Kaj en iu speciala okazo,
tre speciala,
kiam Li estis baldaŭ krucumota,
kion Li proponis?
Kion Li proponis al la apostoloj?
Ĉu Li skribis instruan manlibron?
Ne. Li diris tiele:
“Mi tre multe deziras
”kunmanĝi ĉi tiun Paskon kun vi.
Kaj tiam, ĉe iu tablo,
kliniĝinte,
Li manĝis la panon kaj la herbaĵon.
Ili kantis psalmojn. Dek ok.
Dek ok.
Ili eldiris la preĝojn...
Sed jen unu detalo:
Li surprenis la gvidon de la kunmanĝo!
En la Pasko-manĝo
la plej aĝa patriarko gvidas la ceremonion
kaj ankaŭ disdividas la panon.
Same okazas en la datrevenaj festoj,
kiam la plej bonan kukopecon,
la unuan pecon de la kuko
oni donas al tiu, kiun li volas priomaĝi.
Okaze de la Paskomanĝo,
la unua peco da pano
iras al tiu, al kiu la patriarko,
kiu gvidas la kunmanĝon, donacas.
Kaj Jesuo, do, volante elstarigi
unu el la apostoloj,
volante elmontri al tiu apostolo Sian amon,
donas la unuan pecon de la pano, aŭ, se vi preferos,
la unuan pecon de la kuko al Judaso.
Estus pli-malpli tiele:
en via datreven-festo,
estas iu parenco, kun kiu vi ne parolas de 20 jaroj.
Vi malmulte ŝatas lin, kaj li, ankoraŭ malpli, vin.
Tiam vi eltiras la unuan pecon de la kuko kaj diras:
“Kiel la priomaĝo de la nokto, la unua peco de la kuko
iras al la parenco, kun kiu mi malpacas.”
Estas strange.
Tamen, post la krucumo,
kiam kelkaj disĉiploj
iris survoje al Emauso,
iu pilgrimanto ekkonversaciis kun ili.
Kaj kurioze estas, ke la pilgrimanto
unue parolis pri la Malnova Testamento,
pri la profetoj...
kaj tiam li elklarigis, ke ĉio tio okazinta
havas fundamenton en la tekstoj de la profetaĵoj.
Kaj ili ŝatis
aŭskulti tion.
Ili sentis sin konsolitaj,
sed ne rekonis, kiu estas la pilgrimanto.
Kial?
Ili sentis sin konsolitaj
kaj invitis la pilgrimanton
dormi en la sama gastejo.
Kaj tiam? Kion tiu pilgrimanto faris?
Li preparis manĝaĵon,
unu kunmanĝon.
Kaj subite
la pilgrimanto, kiu estis iu nekonato,
surprenante la rolon de familiestro
disdividis la panon.
Kaj, dum Li disdividis la panon,
la disĉiploj pridemandis: “Majstro, ĉu estas vi?”
Pro la disdivido de la pano.
Se vi komprenas nenion,
pri kio mi estas parolanta -
kaj la celo estas tio mem -
mi klarigos al vi.
Mi donos klarigon.
Mi ŝatus, ke vi... -
ne necesas diri laŭtvoĉe;
sen ĝeniĝoj...
Mi ŝatus, ke nun vi farus
liston, mensan liston,
kun datoj, lokoj,
datoj kaj lokoj:
Kiujn riskojn vi spertis
en tiu ĉi via nuna enkarneco?
Kiuj estis la plej danĝeraj momentoj,
tiuj, en kiuj vi estis baldaŭ faronta
la plej grandajn stultaĵojn en via enkarneco.
Bonvolu ne diri; nur pensu pri ili.
Bonvolu listigi ilin.
Listigu ĉiujn pordojn,
kiuj fermiĝis en via vivo.
Listigu ilin. Mi donos ekzemplon, por faciligi.
En mia vivo estis iu pordo,
kiun Dio ŝlosis per sep ŝlosiloj
kaj englutis ilin.
Mia revo estis fariĝi muzikestro.
ĉio, kion mi faris,
por realigi tion, fiaskis.
Sed faru alian liston.
Faru liston pri ĉiuj pordoj, kiuj malfermiĝis,
sed kiujn vi, malbonhumore, ne volis malfermitaj.
Mi povas mencii unu mian listeron al vi.
Mi estis submetiĝinta al sep labor-konkursoj,
sed mi ĉiam malvenkis, per unu poento,
pri la posteno, kiun mi aspiris,
ĝis iu venis kaj diris al mi:
“Okazos konkurso por juĝisto."
Tiam mi diris: "la lasta ofico, kiun mi volus plenumi,
estas tiu de juĝisto.”
“Kial vi tiel malŝatas tiun profesion?”
Mi diris: "Mi laboras de 11 jaroj en juĝejo. Mi konscias pri la vivo de la juĝistoj.
Mi dezirus tion al neniu,
des malpli al mi.”
Tamen kiu sciigis min pri tiu konkurso,
tiu estis mia bopatrino.
Dio...
Kion fakte mi volas diri per tio?
Mi volas diri, ke Dio estas en la neantaŭvideblo.
Tiel, ĉar, se vi antaŭvidas pri Dio, tiu ĉi ne estas Dio,
ĉar estas neeble al la relativo antaŭvidi pri la absoluto.
Estas neeble al la limita intelekto
antaŭvidi pri la senlima intelekto.
Se vi antaŭvidas tion, kion Dio faros, tiu ĉi ne estas Dio.
Vi estas adoranta or-bovidon.
Dio parolis per la buŝo de mia bopatrino.
kaj ŝi diris al mi jene:
“Atentu...
Mi eĉ komprenas tiun vian malŝategon
al la juĝofico..."
Tiam ŝi mem estis juĝistino.
“Sed kial vi ne faras la jenon:
venku en la konkurso.
Faru la konkurson kaj aprobiĝu.
Aprobiĝinte, vi povos konkursi pri alia kariero.
Estas preferinde konkursi pri pli bona posteno nun.
Vi sukcesos en ĝi kaj estos pli stabila.
Poste vi faros aliajn decidojn."
Mi diris: "Mi ne povas rebati tian argumenton."
Krom tio, estis ankaŭ la premoj de ŝia filino – minha edzino.
Tial mi submetiĝis al la konkurso,
kaj ĉio estis plensukcesa, por mia malŝatego.
Listigu la pordojn, kiuj malfermiĝis,
sed vi havis malridantan mienon;
kiuj fermiĝis, sed antaŭ via malridanta mieno;
kaj tiujn, kiuj malfermiĝis, sed vi ridetis,
kaj tiujn, kiuj fermiĝis, sed vi ankaŭ ridetis.
Faru liston pri la riskoj, al kiuj vi elmetiĝis.
Faru liston. Listigu vian vivon.
Sed mi volas, ke vi komencu pri la utero.
Respondu kun sincereco.
ĉu okazis nenio nenormala en via vivo ĝis hodiaŭ?
Pensu. Pensu pri tio.
Meditu pri tio.
Mi estis submetiĝonta al la parola ekzameniĝo,
kiu estas la lasta etapo de la konkurso por juĝisto.
Estis la 2-a postnoktomeze, kaj mi ne sukcesis endormiĝi.
La ekzameno estis okazonta matene, je la 8-a.
Kiam estis la 3-a kaj duono, tiam mi ekdormis...
iomete.
Kaj tiam mi havis premsonĝon,
eu kiu mi staris antaŭ iu ekzamenanto.
Li estis ekzamenanto pri la Kriminala Juro.
Tiam mi eltiris el saketo la tem-papereton.
Kiam mi eklegis la temon,
tiam li demandis: “Pri kiu temo vi parolos?”
Mi laŭtlegis la temon al li, sed mi tute ne regis tiun temon.
Tiam mi vekiĝis kaj diregis: “Dio mia! Mi ne regas tion!
Kaj nun?”
Je la 4-a kaj 30 mi vekiĝis kaj iris al la skriboĉambro.
Tie mi prenis libron, por studi la temon,
pri kiu mi sonĝis.
Poste mi foriris al la ekzamenejo.
Divenu, kiu estis la unua ekzamenanto?
Estis sep el ili, unu pri ĉiu jurobranĉo.
Ĉu vi divenas, pri kio estis la unua? Pri Kriminala Juro.
Mi enmetis la manon en la saketon.
Ĉu vi divenas, kiun temon mi elprenis?
Tiun, kiun mi ne estis reginta,
kaj kiun mi studis la 4-an kaj duonon antaŭmatene,
en la tago de la konkurso.
Kiam mi finis paroli pri la temo,
pasante al la alia ekzamenanto,
mi jam pensis jene: "Mi venkis.
mi ne scias, ĉu mi ploru,
aŭ ĉu mi ridu,
sed mi certas, ke mi sukcesis.”
Tiel, ĉar okazis iu transhelpo.
Sed mi rakontas tion al vi,
ĉar io simila okazis al vi ankaŭ.
io simila okazis al vi ankaŭ.
Pripensu atente.
Ĉu vi scias, kio okazas?
En via vivo okazas io,
kio estas en la parabolo de la filoj kaj la patro,
en tiu parabolo, en kiu la filo plej juna diras:
“Patro, estas la jeno:
vi estas Dio.
Vi estas la plejsupera intelekto,
vi estas la senfina amo,
sed tamen... ni rekonu kune:
Vi estas iom sufokema.
Tiu afero pri kosma fluido...
Mi estas mergiĝinta en Vin, Patro.
Mi povas pensi pri nenio, pri kio Vi ne scias.
Mi povas foriri nenien.
Mi moviĝadas ene de Vi.
Kaj Vi kontaktiĝas kun mi ĉiuhore, per mia poŝtelefono.
Vi renkontigas homojn kun mi en mia vivo.
Vi parolas, per la buŝo de homoj,
pri tio, kion mi ne volas aŭdi.
Kaj plej ofte vi elektas al mi iun, kiun mi ne ŝatas.
Vi ĉiam interŝoviĝas.
Mi bezonas iom da privateco.
Lasu min foriri de vi
kaj transdonu al mi mian parton de la heredo,
ĉar, kompreneble, mi bezonos vivteni min."
Kaj tiam li foriris.
Kiu legas tiun parabolon,
tiu opinias, ke kiu foriĝis,
tiu estis la erarinta filo,
ĉar li ne komprenas, ke
kiu plej multe foriĝis de Dio,
tiu estis la restinta filo.
Tiel, ĉar, kiu restis en la domo, tiu estis la plej aĝa filo,
respektema,
silentema,
obeema,
sekvanta la regulojn.
Iam, alvenante hejmen kaj ekvidante feston,
la feston de la mizerikordo,
la feston de la pardono,
la feston de la dono,
li diris tiele:
“Mi ne eniros en la domon!"
Tiam li malkaŝis sin.
Tiel, ĉar li restis en la domo nur fizike.
Do mi volas, ke vi rezonu:
ĉu ne eblas, ke vi estas la spiritista filo plej aĝa,
kiu kredas, ke vi estas en la domo de Dio, sed kiu vere ne estas?
Tial, ĉar esti ĉe Dio
signifas esti en kuneco kun Li.
Kaj kiel Li agadas?
Li agadas tiele... -
Kaj, eble, post tio, kion mi diros nun,
neniam plu oni invitos min prelegi.
Sed ĝi estas en la parabolo.
Se vi veturos al la Oriento,
se vi iros al Dubajo, Abudabio,
al la landoj de la Oriento,
vi notos, ke tie la maljunulo
ne vestas pantalonon el ĝinzo.
li ne estas kun Nike, sportŝuoj...
Li portadas longan tunikon
kun sandaloj.
Krome la maljunulo
en la komunumoj de la Oriento
estas konata per sia paŝmaniero.
Ju pli noble li paŝas,
des pli nobla li estas.
Vi ne vidus maljunulon,
en la epoko de Jesuo,
kuranta tra la stratoj.
Unue, ĉar li povus stumbli sur la rando de la tuniko kaj fali,
kio estus tragedie en patriarkeca socio;
due, ĉar lia nobleco
estis en la modereco de liaj agoj.
Li estis trankvila... serena...
li paŝadis malrapide,
li agadis kun prudento,
li estis sindetema.
La filoj kisadis al li nur la manon.
La patro en la Oriento, en la epoko de Jesuo,
neniam farus tion, kion mi ofte faras kun mia filo,
ĉar mi ofte prenas mian filon
kaj mordetas, kisas, premas lin...
Kaj li ja ne ŝatas tion.
La patro en la Oriento, ne.
Lia maksimuma kareso
estis kiso, kiseto,
tia, kian mi nomus ŝmaceto,
sur la vango de la filo.
Okazas, tamen, ke la patro en tiu parabolo,
kiam li ekvidis la filon en la malproksimo,
tiam li alkuris al li.
La patro en tiu parabolo,
kiam li prenis la filon,
tiam li kisis sian filon tiel, kiel mi kisas la mian.
Li sendis preni sandalojn al la filo,
li sendis preni tunikon al li,
li metis filan ringon sur lian fingron,
malgraŭ tio, ke la filo faris
la plej grandan eraron, kiun filo faras en la Oriento, nome
malobei sian patron.
Se vi loĝus en tiu vilaĝo,
vi estus forte mirigita
de la patro en tiu parabolo de Jesus.
Pro tio mi preskaŭ kuraĝis,
en la traduko, ŝanĝi la nomon de la parabolo.
Anstataŭ la parabolo pri la erarinta filo,
estus la parabolo pri la erarinta patro.
ĉar tiam erarinta estis la patro.
Erarinta pro tiom da amo.
Ĉu vi opinias ĉion tion troa?
Ĉu estas ĉio tio troa, por vi?
Ĉu vi scias, kion li faris poste?
Se vi jam iradis tra dezerto en la Oriento,
vi komprenos la jenon:
tie, buĉita ŝafo devas konserviĝi du monatojn.
Tie, se vi buĉos iun ŝafidon, ĝi devos postdaŭri du monatojn.
Ne ekzistas rostejo en la dezerto,
kun la troaj malŝparoj, kiuj rimarkeblas en Brazilo.
Sed tamen
tiu patro ordonis buĉi, anstataŭe, unu bovon!
Unu bovo povis sat-manĝigi tutan vilaĝon.
En la parabolo de Jesuo,
se tiu patro estus iu patrino, ekzemple Alzira,
tio signifus, ke en la datreveno de Eurípedes,
ŝi aranĝus vespermanĝon al ĉiuj loĝantoj de la urbo Sakramento.
Tiu patro estis erarinta.
kaj, pli malbonige,
ankoraŭ pli malbonige,
kiam la plej aĝa filo
rifuzis eniri en la domon,
kion diras prie la okcidenta kutimo?
Se tia filo,
kiu loĝas en la domo,
rifuzas obei la patron,
li devas esti forpelita kaj perdi sian tutan heredaĵon.
Sed tamen, ĉu vi scias, kion faris la patro en la parabolo?
Li eliris el la interno de la domo,
por paroli al la plej aĝa filo.
Kion mi volas diri per tio?
Mi volas diri per tio,
ke Dio venas al ni plenkore.
En la momentoj plej malfacilaj de via vivo,
Li venis kurante en via direkto.
En la momentoj de frustriĝo,
Li faris agitaĵon
kaj sendis iun venigi vin.
Li igis libron alveni al viaj manoj...
ĉar Li venis al vi plenkore.
Estas tio, kion Jesuo volas diri.
Temas pri antaŭzorga kaj providenca amo.
Providenca, ĉar ĝi helpzorgas.
Antaŭzorga, ĉar ĝi protektadas.
Tamen... tamen...
nur ricevas utilon el la amo de Dio
tiuj, kiuj permesas sin korligiĝi al la vivo.
Do,
via matenmanĝo
devas esti ia mediuma seanco.
La agoj plej ordinaraj de nia vivo
bezonas esti plenigitaj de spiriteco,
de signifo.
Kial?
ĉar nia tuta vivo
estas la evangelizado de Dio.
Via ofico estas la maniero,
kiun Dio trovis, por eduki vin.
La homo, kiu dormas ĉe via flanko
en ĉiu nokto
estas la persono,
la instruisto aŭ instruistino,
kiun Dio sendis al vi.
La bopatrino, la bopatro, la bofrato...
en ĉiu semajnfino ĉe vi, malfermante la fridujon...
La homoj, kiuj kritikadas vin, kiuj ofendas vin,
estas via persona trejnisto,
kiun Dio sendis, por plibonigi
vian moralan preparitecon.
Pro tio iuj homoj miregis sin tiam,
kiam ili vizitis Chico Xavier
kaj esperis renkonti ian ĵonglan magiiston,
ian magiiston, kiu prezentas artfajron
kaj impresas per fizikaj fenomenoj.
Sed tamen kiun ili renkontis?
Iun, kiu, sammomente kiam li matenmanĝis,
donis lecionon pri la Evangelio.
Tiel, ĉar Dio estas en la ĉiutagaj aferoj.
Iamaniere estas tio, kion mi opinias,
ke Eurípedes volas diri.
Ni estas en lernoĉambro.
ĉu vi scias, kiam vi estis enmatrikulita?
Tiam, kiam vi eniris en la uteron.
Kaj ĉu vi scias, kiam vi foriros?
Tiam, kiam vi eniros en la tombon,
el ĉi lernojaro... ĉar venos nova lernojaro
(se vi ne estos malaprobita),
kaj kiu okazos en la spirita mondo.
Do la plej gravaj renkontiĝoj kun Dio
havas lokon ĉe la tablo, dum manĝo,
kiam vi vojaĝas,
ĉe iu malpermeso,
en aŭtotrafiko,
en la ĉiutago.
Tiel, ĉar Dio estas surprizema.
Surprizema!
Foje iu homo eniris en la korton de Chico Xavier,
Kaj Chico estis balaanta kaj kantanta:
“Restaru, deskuu la polvon kaj ree batalu."
Tiam la homo pridemandis: Chico, kio estas tio?”
Li diris: “Mia filino, tio estas la himno de la spiritisto."
“Restaru, deskuu la polvon kaj ree batalu."
Tiel, ĉar...
Dio ankoraŭ ne enmatrikuligis nin
en lernejo de anĝeloj.
Dio enmatrikuligis nin
en lernejo de homaj estuloj.
Konklude,
se vi estas enkarniĝinta,
vi estas en intensa kurso,
por lerni esti homo,
por lerni esti homa estulo,
ne por esti anĝelo.
Kaj ĉiu momento de la vivo
estas unu leciono.
Kaj Dio kaŝas Sin
en la plej neatenditaj cirkonstancoj.
Estas la Evangelio, kiu estas defianta min.
Lastatempe mi ne bone dormas,
ĉar mi ekkomprenas tion,
kion Paŭlo diris, kiam li skribis:
“Mia Dio estas fajro konsumanta”.
Li ĉirkaŭas,
Li provas trovi min,
Li ĉiel provas altiri min.
Tamen li ne deziras mildajn ŝafidojn.
Li deziras estulojn plenkorajn pri la vivo
kaj kiuj serĉu Lin kun la sama plenkoreco
kaj kun la sama intenseco,
per kiu Li serĉas nin.
Kiam tio okazas,
tiam, jes, la poezio de Eurípedes aliiĝas en vivon,
ĉar tiam mi rekonos Dion en la laktuko,
en la brasiko, en la ĝardeno, en la steloj,
en la kafo, ĉe la tablo, en la lito...
Dum mia tuta vivo mi perceptos
la serĉojn de Dio,
Liajn kaj miajn.
Multan dankon! Bonan nokton al ĉiuj!